We zijn weer thuis en we hebben het heerlijk gehad in Parijs. Gisteravond om half twaalf `s avonds kwamen we aan op Rotterdam Centraal, een half uur eerder dan de bedoeling was. Omdat we zowel de trein als de bus snel hadden waren we om twaalf uur dus al lekker thuis. Erg moe maar zeker voldaan. Rebecca ging vrijwel meteen naar bed en heeft vandaag tot twaalf uur uitgeslapen !!
Daarna hebben we gebruncht met croissants om nog een beetje in de franse sfeer te blijven.
Even een verslag van een heerlijke dag in Parijs.

Vrijdag avond om 23.00u. liepen Rebecca en ik naar de bus. Luuk was `s middags al opgehaald door mijn ouders, hij bleef daar twee nachtjes slapen. Rebecca vond het allemaal erg spannend. Ze bleef op de klok kijken tot het eindelijk tijd was om te gaan. Ook onderweg bleef ze druk kletsen. Met de trein gingen we richting Rotterdam Centraal, waar in Schiedam Suzanne en Tamarinde instapten. Op de Kruisweg stond de bus van Milotreizen al klaar. Na betaald te hebben bij de chauffeur konden we een plaatsje zoeken. Rebecca en Tamarinde wilden helemaal voorin. Dit was ook wel een prima plek omdat je zo een goed uitzicht had op de weg.

Nadat de laatste mensen in Dordrecht op waren gestapt maakte de chauffeur een welkom praatje waarna hij een film aan zette “Meet the Fockers”. De film was wel aardig en ook de kinderen keken de film voor een groot deel, van de belofte om rond een uur of één te gaan slapen kwam niet veel. Ik wilde de film afkijken ook al begon ik moe te worden. Totdat de chauffeur de film om 3.06u. stopte om een half uur (rook)pauze te nemen. Toen besloot ik het einde zelf wel te bedenken en wat te proberen te slapen. Wij bleven in de bus. De meiden waren inmiddels ook in slaap gevallen. Suzanne had als idee gehad om dekens mee te nemen en had Milotreizen gebeld om te vragen of we terug dezelfde bus zouden hebben, zodat we de dekens niet mee hoefde slepen door Parijs. Dit was inderdaad het geval en dus had ik ook twee dekens mee genomen. We waren de enigste uit de bus maar waarschijnlijk waren we ook de enigste die het niet koud hadden. Door de airco werd het behoorlijk fris in de bus dus ik trok de deken ook ver over mijn neus. Helaas lukt het me nooit om bijna rechtop te slapen. Bovendien werd het niet echt stil in de bus, de mensen bleven praten en de chauffeur had de muziek hard staan. Alle muzieksoorten kwamen voorbij van carnaval tot house en van rock tot André Hazes. Ik heb dus meer een beetje liggen dommelen en Suzanne ook.

Om half vijf stopte de chauffeur voor zijn ontbijt. Om kwart over vijf zou de bus weer vertrekken en tot die tijd moesten we de bus verlaten. We haalden de meiden uit hun diepe korte nacht slaap en liepen bibberend naar het wegrestaurant. De automaatkoffie smaakte wel heerlijk. De meiden vonden het eerst maar niets om wakker te worden maar vonden het ook wel spannend en interessant om midden in de nacht op te zijn. Er was genoeg te zien daar en Rebecca vond het helemaal bijzonder toen ze hoorde dat we al in frankrijk waren.

We werden afgezet in Parijs bij het sportpaleis, vlakbij de metrohalte Bercy. Er kwamen twee metro’s bij Bercy, lijn 6 en 14 !! Van Manon, Anna’s moeder, had ik gehoord dat er twee bijzondere metrolijnen waren, lijn 6 en lijn 14. Bij lijn 6 ga je voor een groot deel bovengronds en op die manier kom je langs veel belangrijke bezienswaardigheden. Anna was het gekst van lijn 14. Deze metro heeft geen bestuurder, de voorkant is van glas. Op deze manier lijkt het een beetje of je in een spookhuis of een kermisatractie zit want vanuit het voorste rijtuig heb je een spectaculair uitzicht op het ondergrondse tunnelsysteem. Deze tip hadden zij uit het boekje kidskompas Parijs Toen ik Anna vroeg wat zij het leukste had gevonden in Parijs ( zij is er een week geweest in de Meivakantie ) zei ze de Eifeltoren en de metro.
Omdat wij wilden beginnen met de Eifeltroren was lijn 6 het meest logisch omdat die een halte bij de Eifeltoren heeft. Maar de kinderen wilden in lijn 14 dus we besloten met lijn 14 naar station Madeleine te gaan en daar weer op een andere lijn te stappen die redelijk in de buurt bij de Eifeltoren zou stoppen. Eerst kochten we een dagkaart voor de metro. Dit koste 8 euro voor volwassenen en 4 euro voor kinderen. Bij elke kaart ontvang je dan ook een metrokaart met het hele metrotraject van Parijs erop vermeld, heel duidelijk met elke lijn een ander kleurtje. Ideaal !
Gelukkig was het niet druk in lijn 14 en konden de meiden in de voorste coupe voor het raam staan. Het was inderdaad geweldig om te zien. Ze vonden het jammer dat we op een gegeven moment moesten overstappen.

Maar ook de andere metro’s vonden ze leuk. Voor hen hadden we volgens mij ook een hele dag in de metro kunnen blijven rondhangen. `s Middags was het op een gegeven moment ook nog spannend toen het op een station helemaal vol stond met politieagenten met honden. Eén man werd hardhandig gefouillieerd. Maar er ging niets de lucht in gelukkig.

Toen we uit de metro kwamen zagen we de Eifeltoren al in de verte. Aan de grote van de toren zagen we dat we er nog wel een stukje vanaf zaten.

We besloten eerst te ontbijten. Wat een prachtig weer was het al, heel anders dan de regen die er voorspeld was voor die ochtend ! Het was al warm en pas half acht/acht uur in de ochtend.

Toen we genoeg hadden gegeten en gedronken liepen we verder. Gelukkig is Suzanne goed in kaartlezen en heeft ze een goed richtingsgevoel. Als ik bedenk dat ik eerst alleen met de kinderen naar Parijs wilde… brrrr…ik weet niet of ik nog thuis had gekomen want ik verdwaal al bijna in mijn eigen stad. We volgden de Seine….

en kwamen uiteindelijk bij de Eifeltoren.

Bij de Eifeltoren zagen we het meteen, wat een kolosale rij voor de kassa!!! En het was nog niet eens negen uur !! Suzanne en ik gingen in de rij staan, de meiden vermaakten zich al kletsend. Op een gegeven moment besloot Suzanne met de meiden naar de WC te gaan waar ook een gigantische rij stond. Ik bleef in de rij voor de kassa staan. En toen gebeurde het. Het was negen uur en de kassa ging open. In de rij kwam beweging en ik kwam meer en meer in de buurt van de kassa. Dit ging mij iets te snel. Ik spreek al geen Frans en bovendien was het de bedoeling dat je met je kaartje meteen doorliep naar binnen. Bovendien dacht ik dat Suzanne en de meiden mij nooit meer terug konden vinden in die mensenmassa. Gelukkig vond Rebecca mij wel, vlak voordat ik aan de beurt was. Suzanne, Rebecca en Tamarinde klommen over de hekjes heen naar me toe.

We namen het duurste kaartje, we wilden tot de top en moesten dus met de lift. Met de trap kan je maar tot de tweede verdieping. De lift was ook wel ontzettend gaaf !! Er werd wel aardig gepropt in de lift maar wij stonden gelukkig steeds tegen het raam aangeplakt en konden dus alles goed zien.

En toen stonden we dus boven, op 276 meter hoogte. wat een uitzicht !! Ik heb heel veel prachtige foto’s gemaakt van het uitzicht. Dit is bij lange na niet de mooiste foto, maar ik vond hem bijzonder omdat je hier de Arc de Triomph zo duidelijk ziet. Ik had gehoopt de boog te zien als we Parijs binnen reden en dit was niet het geval. Vandaar dat ik hem flink heb ingezoomd met mijn toestel.

Op de Eifeltoren had je ook nog leuke winkeltjes. Rebecca kocht van haar vakantiegeld een klein Eifeltorentje. dat had ze van ter voren al gezegd, dat wilde ze kopen in Parijs.
Naar beneden wilden de meiden lopen in plaats van met de lift. Nou ja lopen ?? Rennen !! Wij hielden de meiden echt niet bij. Steeds riepen de meiden omhoog : “Waar blijven jullie nou ?” Als Suzanne en ik om laag keken zagen we twee stipjes beneden.

Dit idee kwam van suzanne ( en zij had het weer van iemand anders). Als je op een bepaald punt bij de Eifeltoren op de grond gaat liggen, kun je mooie foto’s maken met iemand op de voorgrond en de Eifeltoren in zijn geheel op de achtergrond. Je trekt een hoop bekijks als je op de grond ligt maar inderdaad krijg je mooie foto’s. We hebben foto’s van Rebecca en ik, Tamarinde en Suzanne, Tamarinde en Rebecca, Rebecca en Suzanne….

En toen waren de meiden moe… Helaas, we moesten toch verder..

Weer in de metro, dit keer een dubbeldekker.

Toen we uit de metro kwamen begon het helaas te regenen. We zagen een bordje met L Open tour. Suzanne merkte nog op : “Ook duur zo’n “lopen” tour ! ” Niet lang daarna zagen we de L Open tour rijden, in de regen. Mooi gezicht met die pluutjes !

In de regen liepen we naar de Notre dame, waar we in ieder geval droog zaten. Helaas dachten meer mensen er op die manier over, het was er ontzettend druk !

Wat een prachtige kerk is die Notre Dame, heel bijzonder was ook dat er toevallig net een dienst werd gehouden. We hebben niet de toren beklommen. We waren dat wel van plan maar we konden de ingang naar de torens niet vinden. Later toen we buiten kwamen bleek dat de ingang buiten was. Voor zeven euro per persoon mocht je omhoog. We waren al aardig moe, hadden honger en vonden het veel geld. We besloten dus niet te gaan…

Na de Notre dame besloten we een eettentje op te zoeken, we hadden inmiddels honger gekregen. We wisten dat hoe dichter bij de bekende monumenten en bezienswaardigheden, hoe duurder. Van Manon had ik gehoord dat zij voor een kop koffie bij de Notre Dame of de Sacre Cour vijf/zes euro betaalde. We liepen dus een stukje verder langs de Notre Dame. Al snel zagen we een bord buiten staan. ” Een hartige taart of soep met salade en drankje en een desert of kaasplateau na voor tien euro ! ” We liepen het kleine gezellige restaurantje binnen. De meiden namen soep. Suzanne en ik namen de hartige taart, je kon uit meerdere kiezen. Ik nam zalm en spinazie. Beide hadden we een heerlijke rode wijn. De meiden deden lang over hun hete soep en wij waren als snel door ons wijntje heen en we bestelden een nieuwe. Ook lekker bij ons toetje, het kaasplateau.
Toch leuk dat we later 40 euro mochten afrekenen ! Ons tweede wijntje was niet mee gerekend. Als je eens in Parijs bent en je hebt zin in goedkoop lekker eten met aardig personeel moet je zeker langs Le Petit Plateau gaan !

Na het eten gingen we op ons gemak weer richting Bercy. We wilden daar wat drinken op een terras( bovendien moest ik plassen), helaas waren de prijzen in de cafeetjes en restaurants belachelijk hoog ! Meer dan vier euro voor één klein biertje !! We kochten voor de meiden in een winkeltje een ijsje, wij kochten een blikje bier. helaas hadden ze alleen halve liters. In de bus maakte ik mijn blikje bier open. Bleek het één ijsblok te zijn !! Er kwam geen druppel uit, het was bevroren ! Ik had van ter voren wel gezegd dat het blikje net zo koud was als de ijsjes, helaas was er geen lampje gaan branden. Ik vroeg Rebecca het blikje dan maar weg te gooien. Ze kwam lachend weer de bus binnen lopen. Wat bleek…toen ze het ( zware) blikje in de vuilniszak gooide ging het dwars door de zak heen en viel op de grond met een klap. Het bevroren bier liep er meteen uit.

Om vijf uur `s middags precies vertrok de bus. Ook dit keer draaide de chauffeur twee films. De jonge chauffeur draaide blijkbaar zijn eigen smaak van films. De tweede en laatste flim was Vet hard, een Nederlandse film die zeker niet voor Tamarinde en Rebecca’s leeftijd bestemd was. Veel sex en geweld scènes. Op de foto, aan het gezicht van de meiden, kun je duidelijk zien dat de film behoorlijk spannend was.

Om half twaalf kwamen we dus aan op centraal, niet veel later waren we dus thuis. Het dagje Parijs is ons heel goed bevallen en ik ga dit soort reisjes zeker vaker doen !